ΓΑΛΑΞΙΕΣ

Οι γαλαξίες αποτελούν τεράστια βαρυτικά συστήματα αστέρων , γαλαξιακών αερίων, αστρικής σκόνης και (πιθανώς) αόρατης σκοτεινής ύλης.^[1][2] Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τα ελληνικά και σημαίνει οδός από γάλα και αναφέρεται στον δικό μας Γαλαξία.
Διαπιστώθηκε ότι στο Σύμπαν εκτός των γαλαξιών βρίσκεται και διασκορπισμένη αραιότατη ύλη, εξ αερίων και σκόνης - συχνά πολύ αραιότερη του «κενού» που επιτυγχάνεται πειραματικά. Έτσι η ύλη αυτή δύναται να θεωρηθεί ότι πληροί εν γένει τον χώρο του Σύμπαντος. Και επειδή ακόμη τέτοια ύλη καταλαμβάνει όλο το «μεσογαλαξιακό» χώρο (διαγαλαξιακό διάστημα), δηλαδή το διάστημα μεταξύ των γαλαξιών, γι' αυτό και ονομάζεται μεσογαλαξιακή ή διαγαλαξιακή ύλη.
Οι τυπικοί γαλαξίες αποτελούνται από 10 εκατομμύρια μέχρι 1 τρις (10⁷ to 10¹²) αστέρες, οι οποίοι βρίσκονται σε τροχιά γύρω από ένα βαρυτικό κέντρο.^[3][4] Εκτός από αστέρια, οι περισσότεροι γαλαξίες περιέχουν και ένα μεγάλο πλήθος αστρικών συστημάτων και αστρικών σμηνών όπως και διάφορους τύπους νεφελωμάτων. Οι περισσότεροι γαλαξίες έχουν διάμετρο από μερικές χιλιάδες ως μερικές εκατοντάδες χιλιάδες έτη φωτός^[5] και βρίσκονται σε απόσταση της τάξης των χιλιάδων ετών φωτών μεταξύ τους.^[6]
Ιστορικά, οι γαλαξίες ταξινομούνται ανάλογα με το φαινόμενο μέγεθός τους. Αυτές οι μορφές είναι οι ελλειπτικοί γαλαξίες, οι οποίοι έχουν οπτικά ένα ελλειπτικό σχήμα, οι σπειροειδείς γαλαξίες που έχουν ένα δίσκο υλικών και οι ανώμαλοι γαλαξίες που δεν έχουν κανένα συγκεκριμένο σχήμα και είναι παράδειγμα βαρυτικής έλξης από τους γειτονικούς γαλαξίες.

ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΟΣ

Ελλειπτικοί ονομάζονται οι γαλαξίες που αποτελούν ένα τεράστιο σφαιρικό συνονθύλευμα κυρίως από ηλικιωμένα αστέρια σε ένα σχεδόν ελλειπτικό σχήμα με μια λεία χωρίς έντονα χαρακτηριστικά

υφή. Αυτό καθώς δεν έχουν μεγάλες ποσότητες διαστρικής ύλης και νεφελωμάτων σε αντίθεση με τους σπειροειδείς γαλαξίες. Κυμαίνονται σε σχήμα από σχεδόν στρογγυλό έως ιδιαίτερα πεπλατισμένο και σε μέγεθος από εκατοντάδες εκατομμύρια σε πάνω από ένα τρισεκατομμύριο άστρα.
Οι ελλειπτικοί γαλαξίες είναι ένας από τις τρεις κύριες τάξεις γαλαξιών, όπως αρχικά περιγράφτηκαν από τον Έντγουιν Χαμπλ το 1936 στην δουλειά του “The Realm of the Nebulae”^[1], μαζί με τους σπειροειδείς γαλαξίες και τους φακοειδείς γαλαξίες.
Οι περισσότεροι ελλειπτικοί γαλαξίες αποτελούνται από γηραιότερα, μικρής μάζας άστρα, με ένα λεπτό διαστρικό ενδιάμεσο και ελλάχιστη αστρογόνος δραστηριότητα. Περιβάλλονται από ένα μεγάλο αριθμό σφαιρικών σμηνών. Οι ελλειπτικοί γαλαξίες πιστεύεται ότι αποτελούν περίπου το 10–15% των γαλαξιών του τοπικού Σύμπαντος^[2] αλλά δεν είναι ο κυρίαρχος τύπος γαλαξία στο σύμπαν συνολικά. Είναι κατά προτίμηση κοντά στο κέντρο των σμήνων γαλαξιών^[3] και είναι λιγότερο κοινοί στο πρώιμο Σύμπαν.

ΣΠΕΙΡΟΕΙΔΕΙΣ

Οι σπειροειδείς γαλαξίες, αλλιώς γαλαξίες τύπου S, αποτελούνται συνήθως από ένα λαμπρό πυρήνα και δύο συνεπίπεδες αντιδιαμετρικές και συμμετρικές σπείρες. Οι σπειροειδείς γαλαξίες αποτελούν το 40% με 50% του συνόλου των γαλαξιών που παρατηρούνται στο διάστημα. Χωρίζονται σε τρεις υποκατηγορίες, τους Sa που έχουν λαμπρό πυρήνα και κλειστές σπείρες, τους Sb με πιο ανοικτές σπείρες και τους Sc με πολύ ανοικτές σπείρες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Sb είναι ο δικό μας Γαλαξίας. Ακόμη υπάρχει η υποκατηγορία S0 που ανήκουν όλοι οι γαλαξίες που βρίσκονται στο μεταβατικό τους στάδιο, από ελλειπτικοί γαλαξίες να γίνουν σπειροειδείς. Αυτοί οι γαλαξίες διαθέτουν ένα πεπλατυσμένο γαλαξιακό δίσκο χωρίς όμως να έχουν αποκτήσει ακόμη σπείρες.

 ΑΝΩΜΑΛΟΣ

Ένας γαλαξίας ονομάζεται ανώμαλος ή ακανόνιστος όταν δεν έχει συγκεκριμένο σχήμα, όπως ένας σπειροειδής ή ένας ελλειπτικός γαλαξίας.^[1] Η εμφάνισή τους είναι ασυνήθιστη χωρίς κεντρικό εξόγκωμα ή δομή σπειροειδή βραχίονα.^[2] Περιέχουν μεγάλες ποσότητες αερίου και σκόνης. Οι περισσότεροι από τους ανώμαλους γαλαξίες ήταν σπειροειδείς ή ελλειπτικοί γαλαξίες που παραμορφώθηκαν από τη βαρυτική έλξη άλλων γαλαξίων.
Ο Έντγουιν Χαμπλ τους ταξινόμησε σε δύο ομάδες:^[3]

• Αυτοί που διέθετουν μία δομή αλλά δεν είναι αρκετή για να τους ταξινομήσει στην ακολουθία του ξεκάθαρα, που χαρακτηρίζονται ως Irr I. Ο De Vancouleurs τυς ταξινόμησε σε Sm αυτούς που είχαν σπειροειδή δομή και Im αυτούς που δεν είχαν.
• Αυτοί που δεν διαθέτους καθόλου χαρακτηριστικά δομής ταξινομήται ως Irr II.

Μία τρίτη κατηγορία είναι οι νάνοι ανώμαλοι γαλαξίες, που χαρακτηρίζονται ως dI ή dIrr.^[4] Θεωρείται ότι είναι πανομοιότηποι με τους πρώτους γαλαξίες που σχηματίστηκαν στο Σύμπαν.